Αθλητικές Κακώσεις

Τι είναι οι μυϊκές θλάσεις;

Ο τραυματισμός-κάκωση των μυϊκών ινών ονομάζεται θλάσηΜυϊκές θλάσεις (muscle strain).

Στις περισσότερες περιπτώσεις η βλάβη προκύπτει από απότομη διάταση του μυός, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την υπερφόρτιση και ρήξη (μερική ή ολική) των ινών του, ενώ, σπανιότερα, είναι δυνατό να έχουμε βλάβη στο μυ μετά από απευθείας τοπική πλήξη (contusion).

Οι θλάσεις συμβαίνουν συχνότερα στη περιοχή όπου ο μυς συνδέεται με τον τένοντα και σπανιότερα στην κύρια μάζα του μυός. Τα συμπτώματα μετά από μια μυϊκή θλάση είναι οξέα και άμεσα και περιλαμβάνουν άλγος και τοπική ευαισθησία, καθώς και οίδημα και περιορισμό της κίνησης.

Οι θλάσεις διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:

Θλάσεις Ι βαθμού, όπου υπάρχει διάταση/περιορισμένη ρήξη των μυϊκών ινών.

Θλάσεις ΙΙ βαθμού, με μερική ρήξη των μυϊκών ινών, διατήρηση όμως της συνέχειας του μυός.

Θλάσεις ΙΙΙ βαθμού, όπου υπάρχει πλήρης διατομή του μυός ή της μυοτενόντιας συμβολής.

Θλάσεις εμφανίζονται συχνότερα σε αθλητές ή αθλούμενους και κυρίως στους ποδοσφαιριστές και τους δρομείς. Συνήθως εντοπίζονται στους μυς των κάτω άκρων, όπως ο τετρακέφαλος, οι προσαγωγοί, οι οπίσθιοι μηριαίοι και η γαστοκνημία (γάμπα). Άτομα τα οποία έχουν υποστεί θλάσεις στο παρελθόν έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποστούν νέα κάκωση στην ίδια περιοχή, ιδιαίτερα αν δεν έχουν αντιμετωπιστεί ορθά, ή δεν έχουν ολοκληρώσει το πρόγραμμα αποκατάστασής τους.

Αμέσως μετά τον τραυματισμό εφαρμόζουμε τις αρχές του R.I.C.E. (Rest – Ice – Compression – Elevation / ακινητοποίηση – παγοθεραπεία – συμπίεση – ανύψωση του μέλους). Η πρώτη αυτή περίοδος προφύλαξης είναι σημαντική και έχει φανεί ότι η αρχική ακινητοποίηση μειώνει την έκταση του ουλώδους ιστού και την συχνότητα υποτροπών στο μέλλον. Μετά όμως από τις πρώτες 2-3 ημέρες, η ακινητοποίηση της περιοχής είναι συνήθως επιζήμια. Η ταχεία ήπια κινητοποίηση, συνοδευόμενη από ένα πρόγραμμα διατάσεων, (πάντοτε εντός των ορίων του πόνου) οδηγεί σε καλύτερη επαναγγείωση της περιοχής, καλύτερη ανάπλαση αλλά και προσανατολισμό των μυϊκών ινών, έτσι ώστε ο μυς, μετά την επούλωσή του, να επανέλθει πολύ κοντά στα προηγούμενα, φυσιολογικά επίπεδα ανθεκτικότητας και ελαστικότητας.

Σε μερικές περιπτώσεις έχει θέση η χρήση τοπικών εγχύσεων αυτόλογων αυξητικών παραγόντων (PRP), ενώ σε επιλεγμένες σοβαρές βλάβες είναι δυνατό να απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση για την καλύτερη αποκατάσταση του μυός.

 

Σχετικά Άρθρα


Τελευταία Άρθρα

shoulder

Αστάθεια Ώμου 7 Φεβρουαρίου 2013

outdoors-couple

Οστεοπόρωση 7 Φεβρουαρίου 2013

Κατηγορίες Blog